غم تنهايی

چند وقته ذهنم شديداْ مشغول اينه که واقعاْ چه چيزی ارزشش رو داره.ارزش چی؟
ارزش زندگی کردن و اين دنيا رو تحمل کردن.چه چيزايی اونقدر ارزش دارن که وقتی بهشون رسيدی آرامش رو درک کنی.پول؟مقام؟حتی سواد؟راستش من کسی رو تو تمام تاريخ نميشناسم که به اينها رسيده باشه و آرامش هم در کنارش بوده باشه.هيچ کدوم از اينها باعث تسکين روح نيستن...

 ولی عوضش يک دوست خوب و واقعی ميتونه اون ارامش رو تا حدی به آدم هديه کنه.دوستی که بخاطر آدم از وقتش و از روح و روان خودش برای آدم هزينه ميکنه بدون کوچکترين توقعی.

راستش وقتی آدم اونقدر تو ايمانش قوی نباشه که هميشه حضور خدا رو پشت خودش لمس کنه داشتن يک همچين دوستی خيلی به آدم کمک ميکنه.

خدايا شکرت بابت همه چيزايی که بهم دادی و همه اون چيزايی که بهم ندادی......شکرت

ظهر به اين فکر ميکردم که تو مدرسه چه زوری ميزدن تا حاليمون کنن که خلا چيه و چجوری بوجود مياد.آخرش هم زياد موفق نبودن.
ولی در عوض زندگی خيلی بهتر از اونها به آدم ياد ميده که خلا چيه.با تک تک سلولها لمسش ميکنی.واقعاْ هم زياد قابل توضيح دادن نيست. فقط هست و کامل احساسش ميکنی.تو وجود خود آدمه.

بعد هم عصر يک فيلم هندی به اسم "black" ديدم. فکر نميکردم هنديها هم از اينجور فيلمها بسازن.بدون يک ثانيه رقص و آواز.تا اونجايی که فهميدم نامزد اسکار هم شده.فوق العاده بود. فيلم درباره زندگی يک دختر نابينا و ناشنوا و معلمش بود.معلمی که زندگيش رو وقف اون دختر ميکنه تا ياد بگيره چطور دنيای اطرافش رو درک و با اون رابطه برقرار کنه.جالبيش اين بود که خيلی جاها ياد همون خلا افتادم و اينکه بطرز جالبی فيلم مرتبط با همين موضوع بود.خلاصه از اون فيلمهايی بود که تو ذهن آدم هک ميشه.حتماْ ببينينش ارزشش رو داره.

بعضی وقتها آدم موقع خوندن يک کتاب چنان در اون غرق ميشه و ازش لذت ميبره که زمان از دستش در ميره.برای آدم مهم نيست که چقدر از کتاب مونده. فقط باهاش جلو ميره.
بعضی وقتها هم يک کتاب اونقدر جذابيت نداره و آدم فقط اون رو ميخونه تا تمومش کنه و ببينه که آخرش چی ميشه؟! برا همين دائم نگاه ميکنه ببينه چقدر از کتاب مونده(مثل شب امتحان)
بعضی کتابها رو هم وقتی به وسط هاش ميرسی پشيمون ميشی که همينقدر وقت براش گذاشتی. ميبنديش و ميگذاريش کنار و ديگه سراغش نميری.

خوش به حال اونايی که کتاب زندگيشون رو جوری مينويسن که خودشون هم از خوندنش لذت ببرن ، چه برسه به ديگران.

بعضی وقتها بعضی حقايق انقدر تلخ هستن که روی زهر مار رو هم سفيد ميکنن

بر سر آنم که گر زدست برآيد
دست بکاری زنم که غصه سرآيد
خلوت دل نيست جای صحبت اغيار
ديو چو بيرون رود فرشته درآيد
صبر و ظفر دو دوستان قديمند
بر اثر صبر نوبت ظفر آيد

آقا از همين الان بگم اين فقط فالی بود که چند روز پيش خريدم.انقدر گفتين بوی شيرينی و شکلات مياد که اين فال هم بوی شيرينی و شکلات گرفت.اگر هم باورتون نميشه ميتونين بگين بازرسای سازمان انرژی اتمی بيان خونه ما رو هم بگردن.

زندگی ما هم همون جريانيه که ميگن زندگی ۱۰۰ سال اولش سخته.بايد اين ۱۰۰ سال اول رو بالاخره يک جوری تحمل کنم تا سختيها تموم بشه.نه؟!....فقط ميترسم ۱۰۰ سال دومش هم همچين بهتری نباشه و سرم کلاه بره.بعدش هم اين دلی که تو همين ۳۰ سال اول اينجوری پلاسيده چجوری قراره تو ۱۰۰ سال دوم دوباره طراوت پيدا کنه؟؟؟!!!

اينم از ۱۳ به در که آخرش با اين ترافيک افتضاح از دماغمون در شد. ولی خوب در کل بد نبود، خوش گذشت.جای شما خالی.

آقا يکی به من بگه از کجای نوشته هام بوی شيرينی و شکلات مياد تا خودم هم بفهمم..... به جان خودم اگر خبری باشه... مطمئن باشين اگر يه وقت خبری شد بی خبر نميمونين....... فعلاْ فقط ميخوام ته و توی بعضی چيزا رو دربيارم. همين و همين

از قديم گفتن پاتون رو به اندازه گليمتون دراز کنين..... اکثر آدمها هم همين کار رو ميکنن. اما ميدونين مشکل اصلی چيه؟!
اينه که اکثراْ لنگاشون خيلی درازتر از گليمه و هر کار ميکنن جا نميشه که نميشه.